پى افكندم از نظم كاخي بلند كه از باد و باران نيابد گزند
از آن پس نميرم كه من زندهام كه تخم سخن را پراكندهام
هر آنكس كه دارد هش و راى و دين پس از مرگ بر من كند آفرين
بوی جوی مولیان آید همی یاد یار مهربان آید همی ریگ آموی و درشتی های او زیر پایم پرنیان آید همی آب جیحون از نشاط روی دوست خنگ ما را تا میان آید همی ای بخارا شاد باش و دیر زی میر زی تو شادمان آید همی میر ماهست و بخارا آسمان ماه سوی آسمان آید همی میر سروست و بخارا بوستان سرو سوی بوستان آید همی آفرین و مدح سود آید همی گر بگنج اندر زیان آید همی
چه خوش گفت فردوسی پاکزاد که رحمت بر آن تربت پاک باد میازار موری که دانه کش است که جان دارد و جان شیرین خوش است
